Pierre Lescot Feiten


De Franse architect Pierre Lescot (ca. 1500-1578) was een van de bedenkers van de Franse klassieke stijl van de architectuur.

Pierre Lescot is waarschijnlijk geboren in Parijs uit een gezin dat voldoende welvarend was om hem een opleiding in de vrije kunsten te geven, want de dichter Pierre de Ronsard, een collega-hoveling, registreerde dat Lescot een natuurlijk talent voor schilderkunst had en dat hij wiskunde en architectuur had gestudeerd. Er zijn geen gegevens over de activiteit van Lescot voor 1544 en na 1559. Hoewel Lescot minder een beoefenaar van de architectuur was en meer een theoreticus en decorateur dan Philibert de l’Orme, kwam Lescot naar voren als een getalenteerde amateur wiens esthetische invloed aan het hof in de laatste jaren van het bewind van François I (1515-1547) en gedurende het hele bewind van Hendrik II (1547-1559) sterk werd versterkt door zijn samenwerking bij de uitvoering van nieuwe klassieke concepten met de beeldhouwerarchitect Jean Goujon.

Lescot’s belangrijkste bewaard gebleven monument is de Cour Carrée (Square Court, 1546-1551) van het Paleis van het Louvre in Parijs. Werken die aan Lescot worden toegeschreven, in samenwerking met Goujon, zijn het Hôtel Carnavalet (ca. 1545-1550) in Parijs, dat vervolgens drie keer werd gewijzigd; de Fontein der Onschuldigen (1547-1549) in Parijs, die nu volledig is gereconstrueerd; en het fragmentarische kasteel van Vallery.

In de zuidgevel van de Cour Carrée maakte Lescot gebruik van klassieke elementen die destijds geheel nieuw waren voor Frankrijk. Aangezien het bekend is dat Lescot pas in 1556 op een officiële missie naar Rome is gegaan, na de voltooiing van alle werken die met zijn naam verband houden, en aangezien er geen teken is dat hij de fundamentele monumentaliteit van de Romeinse architectuur van de Hoge Renaissance door Donato Bramante of Antonio da Sangallo de Jongere heeft geabsorbeerd, kan men concluderen dat Lescot’s bewustzijn van de klassieke architectuur eerder voortkomt uit het bestuderen van de geschriften van de Romeinse architect Vitruvius (1ste eeuw voor Christus) en uit Romeinse ruïnes op Franse bodem. Men wordt in de gevel van het Louvre geconfronteerd met een scherm van inherente, slepende gotische verticaliteit, hoewel symmetrisch en schuin horizontaal uitgebalanceerd, in plaats van de fundamenteel driedimensionale of blokvormige Romeinse esthetiek. De gelijkmatige plaatsing van de drie paviljoenbaaien als torens en het schuine dak dragen bij aan de enorme hoogte die doet denken aan Franse middeleeuwse forten. De verscheidenheid aan vensters, de flikkerende oppervlakte-animatie als gevolg van Goujons reliëfsculptuur en het gebruik van de meest uitgewerkte ordes, het Korinthische en het Composiet, zijn onmiskenbaar on-Romeinse toepassingen van klassieke leefregels.

Er is niets bekend over Lescot na de dood van Henri II in 1559, hoewel de architect nog 19 jaar leefde.

Verder lezen op Pierre Lescot

Naast de vele geleerden die hebben geprobeerd het corpus van Lescots leven en werken te reanimeren, geeft Anthony Blunt in zijn Art and Architecture in Frankrijk, 1500-1700 (1954; 2d ed. 1970) het meest beknopte en redelijke verslag van Lescot weer.


GOSTOU? PARTILHE COM OS SEUS AMIGOS!