Pete Seeger Feiten


De Amerikaanse volkszanger en activist Pete Seeger (geboren in 1919) werd in de jaren veertig en vijftig geassocieerd met de communistische en progressieve partijen, maar richtte zich later op milieukwesties. Hij werd vooral bewonderd om zijn strijd tegen de zwarte lijst van entertainers in de jaren vijftig vanwege zijn linkse politieke overtuigingen.

Amerikaanse volkszanger, componist, liedverzamelaar en vijfsnarige banjo-virtuoos Pete Seeger werd in 1919 in New York City geboren in een familie van Juilliard-muziekprofessoren. Hij bracht zijn eerste jaren door op particuliere scholen en studeerde sociologie aan Harvard College. Het was in 1938, toen hij na twee jaar Harvard verliet om de rails te berijden en te liften in de Verenigde Staten, dat hij zich in de volksmuziek stortte. Hij reisde door het hele land om liedjes te verzamelen en ontmoette de groten van de Amerikaanse volksmuziek: Leadbelly, Woody Guthrie en Earl Robinson. Twee jaar later was hij kortstondig assistent in het Archive of Folk Song in de Library of Congress. Vervolgens hielp hij in 1941 bij de organisatie van de Almanac Singers. De groep voerde campagne tegen de Amerikaanse toetreding tot de Tweede Wereldoorlog, totdat Duitsland Rusland binnenviel. De Almanakken zongen toen namens de geallieerden. Na de oorlog werkte Seeger aan betere betrekkingen tussen de Verenigde Staten en het internationale communisme, met name door in 1948 campagne te voeren voor Henry Wallace als president. In deze beginjaren was Seeger nauw verbonden met de legendarische volkszanger en componist Woody Guthrie. Hij was ook de nationale directeur van People’s Songs, Inc., een poging om linkse muziek te institutionaliseren.

“Goodnight Irene” Number One Hit

In 1948 organiseerde Seeger nog een andere zanggroep, de Weavers, waarmee hij zijn grootste populaire succes behaalde. Ze verschenen op de nationale radio en televisie en namen een liedje op, “Goodnight Irene”, dat in 1950 de nummer één hit was. Maar met de opkomst van het anticommunistische gevoel

in het land stonden de Wevers op de zwarte lijst, samen met honderden andere linkse of voorheen linkse entertainers. Met de massamedia gesloten voor hen, werden de Wevers ontbonden. Seeger, die zowel componeerde als optrad en een persoonlijke aanhang had, overleefde de zwarte lijst door opnames te maken en concerten te geven. In 1964-1965 maakte hij met zijn familie een wereldtournee, waarbij hij in 24 landen optrad. In 1967 verscheen hij met het versoepelen van de zwarte lijst op de televisieshow van de Gebroeders Smothers. Maar Seeger had de volksliederenmode gemist die eind jaren vijftig en begin jaren zestig kortstondig opbloeide en zijn vroegere populariteit nooit meer teruggevonden.

Seeger was vooral actief in de burgerrechtenbeweging van de jaren ’60 en verscheen op rally’s en benefietconcerten. De eenvoud en directheid van deze zaak pasten goed bij zijn muzikale talenten. Hij verscheen gewoonlijk in hemdjesmouwen gerold naar de elleboog, waarbij hij zichzelf op een banjo begeleidde. Seeger deed meer dan wie dan ook zijn best om de belangstelling voor dit Amerikaanse instrument te doen herleven.

Zonder het volledig opgeven van zijn andere oorzaken werd Seeger een effectieve milieuactivist, waarbij watervervuiling zijn bijzondere aandachtspunt was. Met de Hudson-riviersloep Clearwater als dramatische steunpilaar, was hij een leider in de strijd om die rivier terug te winnen. Hij zong ook namens soortgelijke bedreigde waterlichamen.

Actief als organisator en promotor

De heer Seeger was weliswaar het meest bekend als volkszanger, maar was even actief als organisator en promotor, niet alleen van sociaal-politieke aard, maar ook van puur muzikale aard. Zo waren er de Newport (Rhode Island) Folk Festivals en optredens van de gereconstitueerde Wevers. Hij was er bijzonder trots op dat hij een van de eerste blanke Noorderlingen was die de waarde van de Zuidelijke volksmuziek erkende, die hij al bijna 50 jaar vurig aanmoedigde. Seeger, gedubd “America’s tuning fork” door Carl Sandburg, heeft meer dan 100 liedjes geschreven in aanvulling op handboeken over het spelen van de 5-snarige banjo en 12-snarige gitaren.

De herfst van zijn leven veranderde in een prijzenseizoen voor Seeger, omdat hij onderscheidingen ontving van plaatsen waar hij ooit werd aangeklaagd. In 1955, nadat hij weigerde te antwoorden op vragen van het House Committee on Un-American Activities, werd Seeger 17 jaar lang als onpatriottisch bestempeld en op de zwarte lijst van televisie en grote concertzalen geplaatst; maar in 1994 keerde hij terug naar Washington om de National Medal of the Arts van president Clinton in ontvangst te nemen. In 1965 werd Seeger ervan beschuldigd dat hij dreigde Bob Dylan’s geëlektrificeerde rock optredens op het Newport Folk Festival te stoppen; in 1996 werd hij opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. In de late jaren dertig van de vorige eeuw was Seeger uit Harvard gestapt nadat hij een gedeeltelijke beurs had verloren; vlak voor zijn 77e verjaardag werd hij geëerd als een eminente alumnus op het Arts First-festival van die universiteit.

Verder lezen op Pete Seeger

Seeger is te zien in een film van het laatste concert van de Wevers die vaak op de publieke televisie wordt uitgezonden. Een mooie biografie is David King Dunaway’s How Can I Keep from Singing (1981). Seeger is een wandelend geschiedenisboek van de Amerikaanse muziek. Liedjes die hij schreef en populariseerde als “If I Had a Hammer”, “Kisses Sweeter Than Wine” en “Where Have All the Flowers Gone?” zijn standards geworden, en veel daarvan zijn beschikbaar op cd’s en andere geluidsopnames, zoals The Almanac Singers: Hun Complete Recordings. Seeger (samen met Blood Seeger) schreef Waar zijn alle bloemen verdwenen: A Singer’s Stories, Sings, Seeds, Robberies in 1993. Seeger is te zien in het tv-programma Entertainment (A&E) Biografie ( //www.biography.com).


GOSTOU? PARTILHE COM OS SEUS AMIGOS!