Paul Henri Spaak Facts


De Belgische staatsman Paul Henri Spaak (1899-1972) was architect van de Benelux-vereniging van zijn land met Nederland en Luxemburg en aanhanger van de West-Europese militaire, economische en politieke eenheid tijdens de Koude Oorlog.

Paul Henri Spaak werd geboren bij Brussel op 25 januari 1899. Zijn vader was de schrijver Paul Spaak. Geïnterneerd door de Duitsers tijdens de Eerste Wereldoorlog, studeerde de jongere Spaak daarna rechten in Brussel. Hij werd in 1932 naar de Kamer van Afgevaardigden gestuurd en werd in 1938 via een aantal kabinetsstandpunten de eerste socialistische premier van België. Ondanks zijn vroege ervaringen was Spaak in deze periode een gelovige in de Belgische neutraliteit en werkte hij aan het loskoppelen van zijn regering van het Locarno-pact.

De ervaringen van de Tweede Wereldoorlog hebben de oriëntatie van Spaak sterk beïnvloed. Tijdens de oorlog diende hij als minister van Buitenlandse Zaken in de Belgische regering in ballingschap in Londen. Terugkeer naar

in 1944 naar Brussel, bleef hij in de naoorlogse coalitieregeringen dienen als minister van Buitenlandse Zaken (1945-1947). Hij was opnieuw premier van maart 1947 tot augustus 1949 en minister van Buitenlandse Zaken van april 1954 tot mei 1957. Spaak nam in 1957 ontslag uit de regering, maar als hoofd van de socialistische partij werd hij in 1961 vice-premier in de zoveelste coalitieregering.

In de naoorlogse jaren heeft Spaak’s interesse in en betrokkenheid bij een internationale organisatie zijn reputatie versterkt. Al tijdens de oorlog had hij zich ingezet voor de Benelux-douane-unie (die uiteindelijk in 1948 van start ging). Hij propageerde ook het idee van een West-Europees defensiepact, dat vervolgens werd verworpen omdat het zou leiden tot rivaliteit met de Sovjets over het lot van Duitsland—een niet geheel onjuiste prognose.

Spaak’s West-Europese verdedigingsplan werd gerealiseerd in het Noord-Atlantische Verdrag, dat hij in 1949 ondertekende. Ondertussen was hij (januari 1946) verkozen tot voorzitter van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Als een van de trouwste Europese integratieleden werd hij voorzitter van de Raadgevende Vergadering van de Raad van Europa (mei 1951) en van de Algemene Vergadering van de Europese Staal- en Kolengemeenschap (1952). Van eind 1957 tot 1961 legde Spaak zijn carrière als aanhanger van de Europese eenheid af door als voorzitter van de Atlantische Raad en secretaris-generaal van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie te fungeren.

De periode van grootste activiteit van Spaak, de eenheid die hij zocht en gedeeltelijk bereikte, was economisch. De Belgische

De staatsman wenste politieke eenwording, maar niet alleen op basis van de landen van de gemeenschappelijke markt. Hij pleitte daarom tegen verdere stappen in deze richting totdat de economische integratie van Groot-Brittannië in Europa was voltooid. Hij trok zich terug uit het politieke leven in 1966 en stierf in Brussel op 30 juni 1972.

Verder lezen over Paul Henri Spaak

Spaak schreef een zeer interessant verslag van zijn 30 jaar openbare dienst: De voortdurende strijd: Memoires van een Europeaan, 1936-1966 (1972). J. H. Huizinga, Mr. Europa: Een politieke biografie van Paul Henri Spaak (1961), gaat over het leven en werk van Spaak. Voor achtergrondinformatie over het naoorlogse Europa en zijn nieuwe arrangementen zie Max Beloff, The United States and the Unity of Europe (1963).


GOSTOU? PARTILHE COM OS SEUS AMIGOS!