Paul Anthony Samuelson Feiten


De Amerikaanse econoom Paul Anthony Samuelson (geboren in 1915) was de meest vooraanstaande van de economen die tijdens en na het midden van de jaren 1930&#8212 het beroep uitoefenden; de “Keynesiaanse generatie”. Hij werd vaak aangeduid als de laatste van de generalisten.

Paul Samuelson is geboren op 15 mei 1915 in Gary, Indiana. Hij studeerde in 1935 af aan de Universiteit van Chicago en studeerde af in de economie aan de Harvard University, waar hij in 1936 de masterdiploma’s behaalde en in 1941 promoveerde en lid werd van de prestigieuze Harvard Society of Junior Fellows. In 1940 werd hij lid van de faculteit van het Massachusetts Institute of Technology.

Samuelson’s Foundations of Economic Analysis en talrijke baanbrekende artikelen over economische theorie, statistiek, wiskundige economie en de belangrijke naoorlogse beleidskwesties plaatste hem in de jaren veertig van de vorige eeuw bij de uitverkorenen van de belangrijkste economen ter wereld. In 1947 werd hij bekroond met de John Bates Clark Medal, die hem erkende als de uitstekende Amerikaanse economische wetenschapper onder de leeftijd van 40,

.

Een voortdurende gestage stroom van wetenschappelijke boeken en artikelen en het verschijnen van Samuelson’s leerboek, Economics: Een inleidende analyse (1948), maakte hem niet alleen de meest gerespecteerde maar ook de bekendste econoom van zijn tijd. Zijn Economics was meer dan twee decennia lang het standaard leerboek in de Verenigde Staten en over de hele wereld. Zijn ongekende succes was natuurlijk te danken aan zijn algehele grootsheid. Maar hoog op de lijst van specifieke redenen stonden Samuelson’s bezorgdheid over de grote, vitale economische kwesties, zijn verandering van deze kwesties zoals passend bij elke nieuwe editie, en zijn sprankelende en heldere schrijfstijl, waardoor deze kwesties tot leven kwamen voor zowel de leraar als de student. Hij schreef ook Economics from the Heart: de Samuelson Sampler (1983); en was co-auteur van William D. Nordhaus, Micro-economics (1989) en Macro-economics (1989).

Samuelson was voorzitter van de Econometrische Vereniging (1951), de American Economic Association (1961) en de International Economic Association (1965-1968). In 1970 kreeg hij de Nobelprijs voor de economie, de eerste Amerikaanse econoom die zo vereerd was. In 1991 richtte het MIT ter ere van hem de Paul A. Samuelson Professorship in Economics op. In 1996 ontving Samuelson de medaille

van Wetenschap, de hoogste onderscheiding van de natie op het gebied van wetenschap en techniek, voor zijn bijdragen aan de economische wetenschap, het onderwijs en het beleid en voor het vaststellen van zowel de agenda van de moderne economie als de wetenschappelijke normen voor economische analyse. Hij ontving eregraden van een groot aantal hogescholen en universiteiten. Hij gaf onder meer de Stamp Memorial Lecture (Londen, 1961), de Wicksell Lectures (Stockholm, 1962) en de Franklin Lecture (Detroit, 1962).

Samuelson, een leidende figuur in de nieuwe, meer activistische intelligentsia, was een adviseur van President’s Kennedy, Johnson en hun raden van economische adviseurs, overheidsinstellingen en andere openbare en particuliere instellingen. Zijn frequente optredens op televisie en radio en in de gedrukte media maakten Samuelson’s naam, en zijn economische opvattingen over vitale economische kwesties, alom bekend. Samen met verschillende andere MIT-faculteitsleden maakte hij de “vijandenlijst” van president Nixon voor zijn harde kritiek op het economische beleid van de Nixon-administratie. Het vakgebied economie werd meer dan drie decennia lang gewend om MIT-studenten te horen verkondigen, met terechte trots, dat ze les kregen van professor Samuelson. In veel bredere zin leerde hij meer economie aan meer van de wereldburgers dan welke andere econoom van de 20e eeuw dan ook.

Verder lezen over Paul Anthony Samuelson

Informatie over Samuelson was in Lawrence Boland, The Methodology of Economic Model Building: Methodologie na Samuelson (1989); John Cunningham Wood en Ronald

Woods, Paul A. Samuelson: Critical Assessments (1989); E. Cary Brown en Robert M. Solow, Paul Samuelson en Modern Economic Theory (1983); George Feiwel, Samuelson en Neoclassical Economics (1982); Marc Linder, The Anti-Samuelson (1977); Ben B. Seligman, Main Currents in Modern Economics: Economisch denken sinds 1870 (1962); en in Robert Lekachman, The Age of Keynes (1966).


GOSTOU? PARTILHE COM OS SEUS AMIGOS!